درسته که انسانها موجودات اجتماعی هستند ولی بعضی ها مثل من بیشتر به اجتماع اهمیت میدهند .. مهمونی های دورهمی ... گردشهای دسته جمعی ..... مسافرت با تورهای گردشگردی و حتی سینما به این دلیل که با یه عده آدم هنر دوست توی یه محیط فرهنگی  هستم .

این موضوع باعث شده که من دوستان زیادی هم خانوم و هم آقا داشته باشم ....

یه روز یه پسری به من پیشنهاد دوستی داد و من بهش گفتم که :  من شصت تا دوست دارم و تو هم شصت و یکمی باش ولی اون گفت که میخواد با من فاو باشه و فقط خودش با من دوست باشه و ادعا داشت که  درستم میکنه ... تا حد زیادی موفق شد ...من بهش علاقمند شدم و تقریبا همه اوقات فراقتمو با اون میگذروندم و اگه همو نمیدیدم تلفنی از لحظه لحظه هم با خبر بودیم و فقط با اون رابطه عاشقانه و خصوصی داشتم ...... ولی من  دوستان قدیمیم رو فراموش نکردم و پنهان از چشم اون با دوستان قبلیم ارتباط داشتم و از حالشون با خبر میشدم .

نزدیکان من میدیدند که من "دوست دختر"  اون پسر شدم و بهش ابراز علاقه میکنم ولی همزمان دوستان پسر قبلیم هم توی زندگی من هستند و حتی گاهی به مناسبتهایی برای من هدیه میارن و ابراز ارادت میکنند . ولی شاید اونها هیچ وقت نفهمیدم که من برای روابطم محدودیت هایی رو تعریف کردم و در آن واحد فقط با اون پسر رابطه خصوصی دارم و احتمالا حیلی ها هم به نظرشون اومد که من توی دوستی کاملا بی تعهد هستم .

پی نوشت  : متوجه شدم که یکی از عزیزانم به آقای دیگه ای غیر از همسرش علاقمند شده و باهاش دوست شده و این موضوع باعث شده که من احساس گناه کنم ... شاید من الگوی بدی برای اون بودم.... به همین دلیل می خوام در مورد تعهد بنویسم و بشنوم .